Aşk-ı İstanbul

şehr-i istanbul’ da günbatımı
günlerden yeni ay, aylardan aşk,
özgürlük martıların kanatlarında
ve çılgınlık bir karabatağın
dalıp-çıkan ıslak başında…

sere serpe uzanmış ruhum
kadife denizin koyu gök tenine
ve anadolu yakasının pembeye
çalan evlerinde son dansını yapar güneş

şehr-i istanbul’ da gün batımı
karşımda kız kulesi
her biten günün ardından
bir akşam alacasında yine sevdalı
ve yine yalnız…

şairin dilinde bir mısra;
“ben sen olmuşum”
“sen şehr-i istanbul’ da
denizde dans eden kızıl bir gün batımı”
ve yüreğim hiç olmadığı kadar hafif
denizden kokunu getiriyor rüzgar

şehr-i istanbul’ da gün batımı
dolmabahçe sarayının bahçesinde
şarkı söyler asırlık ağaçlar
birbirine dokunur yapraklar aşkla
dallar dolanır birbirine aşkla
ve yandaki osmanlı çınarı sevdalıdır
ulaşamadığı koyu yeşil yapraklı
ak çiçekli ve mağrur manolya ağacına
her dal uzanış onadır…
her esen rüzgarda şarkılar söyler
ve mağrur manolya ağacı
şarkı söyleyemez ama güzel kokularla
verir aşkını...
anlayana

şehr-i istanbul’ da gün batımı
dört bir yanda aşk
içimden taşan coşkun denizde
senin gözlerin…

Mercan Özgür
Temmuz,2008

son-bahar

sonbahar.......ahhhh..... sonbahar
ne çok severim,
o serin hüzünlü günlerini
ve soğun tam ortasında
fırlayıp çıkan yazdan kalmış
öyle sıcak öyle mavi
pastırma yazı anlarını...

ve bulutlar beyaz
ve bulutlar pamuk
ve ellerin elimde
kokun tenimde
ve bi sonbahar günü
öyle dökülürken yapraklar
öyle çırılçıplak kalırken ağaçlar
sen yeniden sevdalanmanın
ben yeniden aşkın
kollarında
sarhoş...
hüzne bulanmış zamanlarda
öyle neşeli
bi o kadar hoş

ahhh ....... sonbahar....... ahhhh
ne çok severim seni
ne çok bekledim gelmeni
ahhh zamansız zamanlar
getirdiğiniz sevgiliyi
ne çok özledim
ne çokkk
ne çok


Mercan Özgür

yok-sun

yenildiğim bi tek sen miydin?
yoksa yağmur muydu
sen sandığım gözlerin...
çok eski zamanların verilmiş sözüydün de
neden yok-olurdun?
neden kayb-olurdun?
gece yarıları yıldızlarda
oysa bilirdim yağmurlu gecelerde
yıldızlar saklambaç oynardı bulutlarla
yıldızlar kayb-olurdu
sen yıldız olurdun gözlerimde
yağmur renginde

şehrimin sokaklarında
ne çok köşe kapmaca oynadık seninle
bulutlar mı,
yıldızlar mı,
yağmur mu,
bilinmez
bi şeyler seni yitirdi benden
şimdi yok-sun

Mercan Özgür
10.05.2008
22.45


... fotoğraf için Zafer Yavuz' a teşekkürler...

Cennet’e

perde perde iniyordu sis
gecenin kör gözlerine
orda biri vardı
bekleyen asırlardır beni
aynaya baktı
gözleri gözlerimdi
ürperti yaktı
unutulmuşlukları…

bir yanı dur diyordu
hayatın rolü güzel!
bir yanı git diyordu
ötelere daha ötelere
var mıydı bu perdenin
sonu diyordu öteki
biri ise biliyordu
kaç gelişti bu
ne ilk
ne de
son!

dalga dalga yayılıyordu
sevgisi alemlere
işaretler vardı görene
gönül gözüyle…
yükseldikçe titreşim
sen tekamül ettikçe
varıyordu yürek
Cennete…

Mercan Özgür - 2007

Dönüş Yalnız O’ na

ne yollar gittim
sonsuzluk kıyılarını
gördüm.
kördüğüm kuyularda
özümü çözdüm.
bilmecem bitmedi, bitmez!
gördüm ki tüm
dönüşler yalnız O’ na…

aşklardan geçtim
aşk oldum
ben ben değilim
sen oldum
cennetin
bir adım ötesi
yokum…

ben her şeyim;
tozum,
dumanım,
yağmurum,
yer gök hepsi ben...
al, mor hepsi sen...
sen, ben
ben, sen
BİR’ iz!

Mercan Özgür - 2007